vrijdag 16 april 2010Color my World
geplaatst om 12:32 [link] [17 Reacties] zondag 21 maart 2010Een Literaire VonkSommige citaten zijn zo waardevol dat ik ze haastig neerpen in een notitieboekje. Om ze te koesteren, te herlezen, voorzichtig te proeven in mijn hoofd. De woorden dansen nonchalant rond, ze kietelen mijn gehemelte. Soms vind ik er herkenning van iets dat ik allang wist, maar door het lezen van dat stukje tekst op papier dwarrelen de woorden opeens over en door me heen, als een zacht regenbuitje op een zomeravond. Ziedaar. ´In werkelijkheid gebeurde er niets anders dan dat wij tweeën de zee zagen opkomen en weer wegtrekken, dat we naar de vogels luisterden, en stil bleven liggen kijken hoe de hemel van blauw in wit, in goud veranderde. Uren lagen we zachtjes naast elkaar te ademen, terwijl we de wereld langzaam om ons heen voelden draaien en wij tegen elkaar aan leunden om warm te blijven - en om iets anders, iets wat ik niet helemaal kon benoemen, iets groots, angstaanjagends en onvergetelijks.'Uit 'Wat ik Was', Meg Rosoff geplaatst om 09:37 [link] [18 Reacties] zaterdag 30 januari 2010For the Love of Light
geplaatst om 10:19 [link] zondag 24 januari 2010Snowland
geplaatst om 13:14 [link] zondag 13 december 2009The True Story of a Lovable Dog
geplaatst om 12:07 [link] maandag 7 december 2009... Is dit nou een winterslaap? geplaatst om 08:59 [link] maandag 19 oktober 2009Pink Poetry
geplaatst om 11:30 [link] [38 Reacties] woensdag 14 oktober 2009Living is easy geplaatst om 16:24 [link] [179 Reacties] donderdag 8 oktober 2009Autumn According to Sjimmy
geplaatst om 16:20 [link] [16 Reacties] zondag 4 oktober 2009Death of a MouseHet gemeentemannetje en zijn oranje tractor waren grondig te werk gegaan. Graspollen, boterbloempjes en weegbree, alles ligt plat, in één machtige haal omver gemaaid. Tevergeefs speur ik het weiland af naar de laatste tekenen van de zomer, maar alle details zijn verdwenen, over de rand van de vergetelheid getuimeld. Een frisse bries steekt op, en huiverend kruip ik in de kraag van m´n dunne jasje. De herfst is bijna daar, en dat besef maakt me een beetje melancholisch. Dorus vindt het prachtig, dit bleekgroene kerkhof. Opgetogen rent-ie rond, z'n neus op de grond, de staart dansend als een onvermoeibare ballerina. Nu alles is gemaaid, zijn alle muizenholletjes ineens zichtbaar. Blijmoedig stort hij zich op ieder geurtje, z'n voorpoten graven verwoed naar de oorsprong. Kom', roep ik als het allemaal te lang duurt en de kuil genoeg ruimte biedt voor een hele dassenfamilie. 'Dorus, we gaan verder.' Hijgend kijkt-ie me aan. In z'n zanderige bek druipt iets roods en kleverigs. 'Gadverdamme, wat is dat nou?', mompel ik verbaasd. Dan zie ik de restanten van een muis bovenop de omgewoelde zandhoop liggen, minitieus aan flarden gescheurd door de vlijmscherpe messen van de maaimachine. 'Huuuu!! Dorus, laat los!', krijs ik verschrikt. Gehoorzaam opent-ie z'n bek maar de bloederige slierten - muizendarmen? oh gruwel! - blijven aan z'n tanden plakken. 'Los! Los!' roep ik overstuur, maar het kleeft allemaal nog hardnekkiger dan mierzoete suikerspin en uiteindelijk besef ik dat als ik niks doe, deze horrorscène mee naar binnen moet nemen. Kokhalzend pak ik een handvol grashalmen en veeg daarmee langs z'n tong en tanden. Daarna snellen we naar huis en duw ik z'n snuit genadeloos in een grote bak water. Het is dat het vandaag Dierendag is, anders was ik 'm met de tandenborstel te lijf gegaan.
dinsdag 18 augustus 2009Shine
geplaatst om 11:12 [link] [19 Reacties] vrijdag 31 juli 2009Inspiring Summer Dreams
geplaatst om 09:29 [link] [9 Reacties] dinsdag 28 juli 2009WijntjeEen wijntje. Meer dronk ik niet op dat schaduwrijke terras waar ik met vriendin L. lunchte. We voerden zinderende gesprekken over kwetsbaarheid in de liefde, wat heel toepasselijk was, zo op het hoogtepunt van de zomer. Maaiden met onze servetten naar opdringerige wespen die het op m´n cesarsalade hadden voorzien. Stroopten onze broekspijpen op en betastten de koele kinderkopjes met onze tenen. Hoog boven ons weerklonk de fluisterende conversatie van de bladeren van de eeuwenoude plataan. En die twee wijntjes dus, voor ieder één, ijskoud geserveerd. Hoeveel alcohol zit er in zo'n zuinig glaasje? Twaalf procent? Normaal gesproken ben ik niet onder de indruk van dat kleine beetje druivensap. En toch dacht ik net, toen ik m'n smerige auto bekeek: 'Misschien kan ik dadelijk op de fiets naar de wasstraat. Het is zo'n lekker weer.'
vrijdag 24 juli 2009De Laatste DagAls ik wakker word, is zij al ver onderweg. Een kilometer of acht schat ik zo. Voor de vierde achtereenvolgende keer verscheen ze bij het eerste aarzelende streepje ochtendlicht aan de start, klaar voor de laatste etappe die zich door het Nijmeegse landschap slingert. Haar voeten protesteren pijnlijk, ze kreeg ze vanmorgen met de grootst mogelijke moeite in d'r wandelschoenen gepropt. Het is zwaar, zo verdomde zwaar, ondanks het vele trainen. Ze telt zeven blaren, de spieren in haar nek doen zeer en haar linkerscheenbeen krijst om rust en een liefdevolle massage. Toen ze besloot mee te doen was haar realiteit rauw. Lamgeslagen door valse hoop en snel vervagende schijn begon ze te lopen, stapje voor stapje. Ze was helemaal alleen, worstelend met de brokstukken van een gestrand huwelijk en zoveel verstoorde illusies. Zo liep ze, maandenlang, steeds een stukje verder, over landweggetjes, onder schaduwrijke bomen, langs de purperen hei. En langzamerhand, terwijl haar kuiten steeds gespierder werden, verdween de kwetsbare chaos waarin ze zichzelf lang geleden was kwijtgeraakt en keerde haar levenslust terug, eerst aarzelend, toen gretig. Als een bulldog beet ze vast in die 160 kilometers en de belofte aan een glanzende medaille. Het is de laatste dag. Ik heb nog nooit iemand zo vastberaden gezien.
dinsdag 21 juli 2009I Ran Into a Butterfly Today
geplaatst om 12:27 [link] [6 Reacties] zaterdag 18 juli 2009De ZwemlesEen handdoek, een slipje. Veel had ik niet nodig. M´n bikini had ik al aan zodat ik zometeen zonder uitstel in het water kon springen. Koel water, allesomvattend en dat je je dan zo gewichtloos voelt als een vederlicht paardenbloempluisje, het was het enige waar ik naar verlangde. In vijf minuten fietste ik naar het buitenbad. Het was er zo uitgestorven als een warenhuis op zondagmiddag. Geen gespetter, geen gillende pubers, alleen ik en het water dat strak als een spiegel op me lag te wachten. Grijnzend trapte ik de slippers van m´n voeten en trok de zonnebril van m´n neus. Hoewel m'n oksels schreeuwden om een scheermesje en de roze lak onflatteus van m´n teennagels bladderde, voelde ik me zo onweerstaanbaar als de heldin uit een Paramount-film. Sierlijk maakte ik een duik en probeerde wat pirouetjes onder water. Pas toen ik happend naar adem boven kwam ontdekte ik hem. Vanaf de rand van het zwembad stond hij naar me te kijken, zijn ogen dichtgeknepen tegen de zon. Een smetteloos wit shirt omspande zijn bolle buik, ter hoogte van z'n navel hing een fluitje. Zijn haar was vet, zag ik, het moest hoognodig gewassen worden. Ik draaide me om en begon kalm naar de andere kant van het bad te zwemmen. 'Uitglijden. Voor. Voohóóór!' riep hij. 'Nee, je luistert niet!' Verschrikt keek ik om. Leverde hij nou echt ongezouten commentaar op mijn schoolslag? 'Pardon?' zei ik en wilde hem vervolgens vinnig verzekeren dat ik m'n zwemdiploma toch al zeker dertig jaar geleden had gehaald en heus geen Inge de Bruijn-carrière ambieerde, toen ik een enorme golf chloorwater binnenkreeg. Proestend verdween ik onder water, en het duurde zeker enkele minuten voordat ik weer enigszins op adem was. Hij kwam me niet redden, oh nee. Hij draaide zich minachtend om en slofte weg, waar hij verderop onder een parasol ging zitten. Het was duidelijk. Voor hem was ik onbegonnen werk, niet de moeite waard. Een hopeloze landrot.
woensdag 8 juli 2009Day Dreaming
geplaatst om 20:32 [link] [7 Reacties] dinsdag 23 juni 2009Hoofden en WondenEr was iets met deze dag, maar ik kon niet precies benoemen wat. Het was iets memorabels, maar blijkbaar niet speciaal genoeg om in mijn hoofd te blijven hangen. Toen ik uit m'n auto stapte zag ik hem lopen bij de fietsenstalling. ´Hee´, zei hij gapend, want het was nog erg vroeg. `Hee´ glimlachte ik terug en toen: 'Wat heb jij nou gedaan?' Boven zijn wenkbrauw zat een korsterige bult, venijnig vooruitgestoken en vreselijk aanwezig. 'Ik ben tegen een hamer opgelopen', zei hij en ik schoot zonder gêne in de lach want er werd al weken volop geklust in zijn huis en dat soort ongelukjes overkwamen hem voortdurend. Sterker, het hoorde bij hem en zijn ontwapende persoonlijkheid. Hij grinnikte terug en betastte voorzichtig de wond op z'n voorhoofd. Daarna liepen we samen naar binnen. Een uur later schoof ik aan bij het ochtendoverleg van de nieuwsredactie. Tegenover me zat de producer. Hij had een gapende snee op z'n kalende hoofd. 'Au,' zei ik en wees. 'Mmmm', antwoordde hij een beetje humeurig en toen ik hem vragend aan bleef kijken: 'De kapper is uitgeschoten met de schaar.' 'Maar daar hoeft-ie toch helemaal niet meer te komen?' zei ik en dat was duidelijk tegen het zere been. Zie je wel? Dat er iets was? Het is 'Man!-Pas-Toch-Op-Voor-Je-Hoofd!'-dag.
vrijdag 12 juni 2009oh joy
geplaatst om 14:45 [link] [1009 Reacties] donderdag 11 juni 2009MeedogenloosIk ben geen softie. Hell no. Vroeger, tijdens memorabele filmavonden met vriendinnen van de middelbare school - waarbij we in onze flanellen pyama's een stel matrassen tegen elkaar schoven, de video aanzetten en daarna ongenegeerd zeven zakken paprikachips leeggraaiden - was ik de enige die het droog hield bij tranentrekkers als 'Out of Africa' en 'The Champ'. Het begon met wat gesmoord gesnik maar hoe verder de film vorderde, hoe sneller de mascara langs hun kinnen droop. 'Boehoehoe', snotterden ze extatisch, zich volledig overgevend aan het tranen- met tuitendal. 'Wat een draak', zei ik verveeld. Waarop mijn vriendinnen kribbig besloten mij nooit, nòòit meer uit te nodigen. Nog steeds doet dat valse sentiment me niet zoveel. Iedere jaar weer, als Robert ten Brink rond de kerst een eindeloze rits geliefden herenigt, schuif ik zwijgend de toiletrol door naar H. die verwoede pogingen doet zijn tranen binnen te houden. Zijn ogen glanzen troebel als een vuil aquarium en ik glimlach vredig, met een vals zweempje leedvermaak. Ik ben geen softie. Maar het filmpje dat Varkens in Nood gisteren tijdens de avonddienst per mail naar de redactie stuurde, sabelde mijn koelbloedigheid in één klap neer. Schokkend dierenleed, *klik*, hier in de provincie, zo onbegrijpelijk wreed, het maakte dat ik opstond van mijn bureau en wegliep, zonder te weten waarheen, weg van die meedogeloze videobeelden. Niemand zag het, mijn wangen bleven droog. Maar mijn hart huilde.
|
Menu: Puur Lezen
 Puur Luisteren
De Anderen
Het Oog Wil
Nice Reading:
Meer Leesvoer: |
