[Vorige bijdrage: "I Ran Into a Butterfly Today"] [Beginpagina] [Volgende bijdrage: "Wijntje"]

24-07-2009: De Laatste Dag

Als ik wakker word, is zij al ver onderweg. Een kilometer of acht schat ik zo. Voor de vierde achtereenvolgende keer verscheen ze bij het eerste aarzelende streepje ochtendlicht aan de start, klaar voor de laatste etappe die zich door het Nijmeegse landschap slingert. Haar voeten protesteren pijnlijk, ze kreeg ze vanmorgen met de grootst mogelijke moeite in d'r wandelschoenen gepropt.

Het is zwaar, zo verdomde zwaar, ondanks het vele trainen. Ze telt zeven blaren, de spieren in haar nek doen zeer en haar linkerscheenbeen krijst om rust en een liefdevolle massage.

Toen ze besloot mee te doen was haar realiteit rauw. Lamgeslagen door valse hoop en snel vervagende schijn begon ze te lopen, stapje voor stapje. Ze was helemaal alleen, worstelend met de brokstukken van een gestrand huwelijk en zoveel verstoorde illusies.

Zo liep ze, maandenlang, steeds een stukje verder, over landweggetjes, onder schaduwrijke bomen, langs de purperen hei. En langzamerhand, terwijl haar kuiten steeds gespierder werden, verdween de kwetsbare chaos waarin ze zichzelf lang geleden was kwijtgeraakt en keerde haar levenslust terug, eerst aarzelend, toen gretig. Als een bulldog beet ze vast in die 160 kilometers en de belofte aan een glanzende medaille.

Het is de laatste dag. Ik heb nog nooit iemand zo vastberaden gezien.

Reacties: 10 Reacties